Hoi Jole,

Paps was mager, mijn oom is momenteel nog magerder....Het is echt bizar hoe mager iemand kan zijn, vet heeft hij niet meer dus ook met douchen merk ik heel erg duidelijk op dat je eigenlijk gewoon vel met bot zit te wassen....Hij is 1.62 denk ik, iets langer dan mij en ik ben 1.56 met een gewicht van 48 kilo om een vergelijk te kunnen trekken.
Zelfs zijn bovenste ribben en dus borstkas zie je.
Het is afschuwelijk en tja verdere woorden heb ik hier eigenlijk ook niet voor. Alles wat hij momenteel naar binnen krijgt is mooi meegenomen, wil hij koek eten dan mag hij koek eten, als hij maar wat binnen krijgt. Qua vocht en eten krijgt hij nu denk ik ruimschoots minder de helft binnen dan een "gezond" persoon.

Ik wist dat je geschrokken was van mijn vader tijdens het maken van een filmpje.....Ik heb ook niet voor niets altijd gezegd, ik snap niet dat ik het nooit heb gezien bij mijn vader, ik heb gewoon met oogkleppen voorgelopen destijds....Ik heb het mijzelf zo ontzettend kwalijk genomen....Waarom? En met die waarom-vraag zit ik nu nog steeds, waarom moet het zo lopen. Als je ouder wordt hoort afscheid nemen bij het leven maar als je keer op keer wordt geconfronteerd met vroegtijdige overlijdens (mijn tante werd 62, mijn vader 50, mijn oom is nu 67 jaar), hier heb ik geen woorden meer voor, alleen de tranen in mijn ogen.

Ik let op mijzelf wijffie, ik zal vandaag ook eventjes met medisch maatschappelijk werk overleggen hoe je het beste in zo'n situatie voor jezelf kan zorgen, naar mijn idee doe ik het goed maar ik weet ook dat ik echt keigoed op mijzelf moet letten nu.

Dank je wel voor je knuffel.

liefs van mij.

Hoihoi,

Eventjes ter navolging.
medisch maatschappelijk werk was niet geheel tevreden over mij....
Dus ik heb vanmorgen een behoorlijke preek gehad, wel een terechte maar hij kwam wel hard aan (tja, soms helpt zijden handschoentjes bij mij niet).
Ik kan hier zeker mee verder in ieder geval en hoe vervelend het ook klinkt, ook dit zal ik wel eventjes voor mijzelf moeten laten bezinken, er diep op in gaan wil ik dus niet maar ik weet wel dat als ik mij goed uit het nu weet te redden dat ik het dan ook echt ga redden.
Toch al met al best positief denk ik dan maar zo.

liefs van mij.

Dag Tammie, kon ik je maar een dikke geven nu! 't Is allemaal zo heftig en intens wat je hier allemaal neerschrijft!
Liefs, Elke.

Helaas bereikte ons gisteravond het nieuws dat Corrie toch nog onverwachts heel vredig in zijn slaap is heengegaan.

Verder momenteel geen woorden, alleen maar tsja, het is beter zo voor hem....maar wat is het toch nog snel gegaan.

liefs tamara

Hé nu toch,
heb je nog afscheid kunnen nemen meid?
Ik kan me voorstellen dat je het nu even heel moeilijk hebt,afscheid nemen van iemand die je dierbaar is doet pijn,veel pijn en heeft veel tijd nodig!
Gebruik die tijd dan ook om te rouwen en trek je op aan de mooie momenten samen,mooie herinneringen die jullie samen deelden door de jaren heen...
Het ergste is dus vind ik dat als je iemand door een ziekte moet afgeven en er niks aan kan veranderen,hoe graag je dat ook zou willen!
Tammie,neem je tijd doe rustig aan en weet dat we er voor je zijn!
Liefs en dikke knuffel,Jole

dag tamara

toch nog behoorlijk snel gegaan he meis.
ik wens je veel sterkte de komende tijd.

liefs peggy

Hoi Tamara.

Je voelt het aankomen en toch nog zo onverwachts.
Sterkte meid.

Liefs Nicole.

Lieve Tammie, ik leef met je mee!

Lieve tammie..

Ik wens je heel veel sterkte

Liefs yvonne

lieverds allereerst bedankt voor jullie lieve woorden.

Een uitgebreidere tekst bij deze dus alsnog.

We zagen dat het echt niet goed ging met hem maar het kon nog wel even duren.
Tja wat is even?
Morfine werd nog niet gegeven, wel viel hij in een recordtempo af en hij bleef ook afvallen, hij woog vorige week donderdag nog maar 31.5 kilo.
Iedere week schrok je weer en iedere week vroeg ik mij weer af waar dit toch naar toe zou moeten gaan, hoeveel zou er van hem overblijven. Het was afschuwelijk om dit aan te zien.
Het is dat ik gewend was en ben om magere mensen te wassen maar anders had ik dit niet meer aangedurft, bang om hem te bezeren, te breken of anderzijds.

Afgelopen woensdag ging ik er net als iedere woensdag weer heen, hij lag op bed, bleef nu dan ook dit keer liggen, zo aan de rand van zijn bed zittend, niets zeggend maar wat ging de tijd snel. Het was zo goed om te doen, dit kon ook bij hem, bij een ieder ander zou het afschuwelijk zijn om een uur bijna geen woord wisselend te zitten, bij Corrie voelde dit altijd goed. Het mocht en het kon bij hem zonder je opgelaten te voelen.
Toen tegen de klok van 4 uur, koffietijd aldaar, heb ik hem nog eventjes geholpen met begeleiding om hem te verschonen en in zijn rolstoel te helpen voor de koffie.
Met een tot volgende week en volgende week zal ik je weer douchen nam ik afgelopen woensdag afscheid van hem.
's avonds rond de klok van 11 uur ging de telefoon. Je schrikt je helemaal wezenloos maar op dat moment wist ik eigenlijk al wel dat dit echt foute boel was.
Dan krijg je te horen dat Corrie al is overleden, hij is in zijn slaap heen gegaan.
Die avond zou er morfine ingezet gaan worden omdat het 's avonds toch nog weer achteruit ging, hij kreeg ook blouwe handen en armen, morfine voor het eerst, dit heeft hij godzijdank niet meer mee hoeven te maken.

Met spoed opvang voor Bo, onze hond, geregeld en weer naar Vorden toe gegaan. Daar heb ik eventjes bij Corrie op het rand van het bed gezeten, mijn arm om zijn middel, net als 's middags. Was heel goed om te doen, heel fijn.
Ik heb hem zelf afgelegd en ingekist. Ondanks dat hij zo mager is wat is zo'n draagbaar dan zwaar als je er ettelijke meters mee moet lopen van het ene gebouw naar het andere gebouw, midden in de nacht, was een mooi moment toen we toen tussen mam en mijn man het andere gebouw ingingen met Corrie.

Gisteren begrafenis geregeld, kaarten moeten geschreven gaan worden vandaag.
En ook nu ben je natuurlijk nog weer bezig met kleinere dingen te regelen.
Zondagavond zal de condeolance-avond zijn, maandag de begravenis.
Gisteravond met de bewoners van de vijfsprong een herdenkingsmoment gehouden, ook dit was heel goed ondanks dat ik doodmoe was nadat ik vanaf woensdagochtend maar 2 uurtjes had geslapen.
Herinneringen opgehaald over Corrie, Corrie die een manie had voor mutsen, sjaals en handschoenen, maar ook voor sigaretten. Deze waren nergens veilig, ook niet in fietstassen bijvoorbeeld. Als je iets kwijt was.....grote kans dat Corrie het had gepakt en er mee rondliep of het in zijn kamer had verstopt. Zo was er gisteravond een verhaal over dat een begeleider nieuwe handschoenen had (leer met bont gevoerd), Corrie had ze uit haar fietstas gehaald en was hier mee gaan uitmesten en vervolgens zagen....Ook een nieuwe rode muts was zo uit haar fietstas verdwenen.
Maar ook een buurman toen hij vroeger nog bij ons thuis woonde die zijn zaag had verstopt (ook deze was niet veilig voor Corrie's handen) onder zijn bed ten einde raad, Corrie had hem ook hier vandaan weten te plukken.
Het zijn leuke herinneringen vooral omdat er geen kwaad bij zat vanaf Corrie en als je hem er op aansprak dan schaamde hij zich er ook nog voor. Je kon dan maar beter zeggen dat je het verloren was want dan kwam hij er een uur later heel erg opgetogen mee aangewandeld, zo van "kijk eens wat ik nu weer heb gevonden".

Ook maandag zal een mooie dienst gaan worden, de directeur van de stichting (zorgboerderij) zal de dienst gaan leiden, Corrie zal tevens met paard en wagen naar de begraafplaats worden overgebracht, ook de familie zal in huifkar worden vervoerd en de rest van de genodigden zal te voet meegaan.

Ik denk dat dit een goede afsluiter is.

liefs Tammie